Actueel
* Op 9 mei 2026 ging project ‘De muzen van de maas’ in première. Een ode aan de verdronken vrouwen van Bokhoven. Zij kwamen om bij een scheepsramp in 1837, met hun marktwaar onderweg naar ‘s-Hertogenbosch. Ze zaten onderdeks, ergens waar de Maas de Dieze wordt ging het vreselijk mis. Dit lied is voor hen.
Zang en tekst: Femke Wesly & Marike Boerman
Muziek: Femke Wesly
Schilderingen: Marike Boerman
Animatie: Femke Wesly, op basis van Marike’s schilderingen
Bekijk de film hier
* Iedere maand van 2024 kwam er een nieuw liedje uit van mijn leerling Petra Wols. Zij schrijft een tekst waar ik een liedje van maak. Ze speelt (ukelele) en zingt het bij mij in; ik maak dat tot een liedje. Zij knipt en tekent de dieren en hun decor en maakt daar foto’s voor een stop motion filmpje. Samen komen we dus tot deze superleuke filmpjes.
In 2026 komt het bijbehorende boek uit.
Kijk op haar YouTubekanaal voor alle filmpjes.
* Op 11 april 2026 kwam mijn album ‘Therapie is zo gek nog nie’ uit. In januari 2025 begon ik met vier anderen aan ‘Stilstaan om vooruit te gaan’. Een intensief traject waarbij je zes weken lang twee aaneengesloten dagen groepstherapie ondergaat. Er wordt gebruik gemaakt van schema-therapie, Act therapie en compassie training. Het was heftig, maar vooral ook heel bijzonder. Met wildvreemde mensen deel je opeens dingen die je nog nooit tegen iemand hebt durven uitspreken. Alleen al het feit dat je dat allemaal doet, maakt dat je je opeens niet meer afwijkend voelt maar juist menselijk. Wat een opluchting om te ontdekken dat (bijna) iedereen worstelt!
Schema-therapie legt de patronen bloot die je hebt opgebouwd, meestal in je jeugd. Afhankelijk van de omstandigheden vertoon je overlevings-gedrag dat resulteert in die patronen. En dat gedrag neem je mee je volwassen leven in. Alleen al omdat je niet weet hoe je het anders zou moeten doen. Mijn patronen zorgden ervoor dat ik beter voor anderen zorgde dan voor mezelf. Ik gaf geen grenzen aan en maakte mezelf onzichtbaar. Eerdere therapieën brachten wel wat verbetering, maar mijn patronen veranderden niet.
Bij de schema-therapie ga je terug naar de situaties waar de patronen zijn ontstaan en ga je de situaties op een gezonde manier bekijken en verwerken in plaats van vanuit je overlevingsstrategie.
Tijdens de therapie schreef ik ‘Wat voel ik’. Zo ontstond het idee van een album.
Als afsluiting van de therapie wist ik de anderen over te halen samen een lied te schrijven. In week vijf oefenden we samen het refrein van ‘Dit ben ik dan’ dat ik al geschreven had en vroeg ik ze voor de coupletten vanuit zichzelf een tekst te schrijven. Mijn idee was dat we dan een lied zouden hebben wat je later kunt luisteren als je het nodig hebt. Het was heel bijzonder om dit samen te doen; ze hebben zelfs hun eigen couplet ingezongen! Je hoort Alina, Sally, Maaike en Lemmia. Met Alina maakte ik de albumfoto, het kintsugi-hoofd heeft zij gemaakt.
De therapie heeft mij enorm veel opgeleverd. Ik heb al diverse keren gedacht: hé, dit had ik vroeger niet zo gekund. Ik voel me vrijer en blijer. En Herrie, ook een van de liedjes, komt niet vaak meer langs. Het uitbrengen van je eigen muziek is al best een ding, maar dit onderwerp is wel een extra drempel. Ik denk dat therapie voor veel mensen een beetje eng lijkt. Toch denk ik dat iedereen er baat bij kan hebben; het zou goed zijn als het een vak op school werd. Inzicht in je eigen drijfveren is op z’n minst best handig.
Daarom vond ik het belangrijk dat het album er zou komen. Het meeste is autobiografisch, sommige dingen geleend van de anderen. Alleen al de uren die het kostte om het album te maken waren heilzaam. Dus doe er je voordeel mee en luister.